Flashback: winter in da UK

De laatste dagen heb ik nogal weinig tijd gehad om nieuwe foto's te trekken, wat vooral te danken is aan mijn losbandige levensstijl, die weinig ruimte laat voor bezinning achter de lens. Het archief in dan maar: Ergens in januari trok L deze foto van Acton, waar we woonden (lees: kampeerden) voor we naar Hanwell verhozen. Me dunkt dat je met een gsm'etje vaak mooiere en spontanere foto's trekt dan met zo'n digitale vleugelpiano.

Eentje om het Af te Leren

Bij zo'n panorama verlaat alle goesting om een Ipod op te zetten mij meteen - gewoon zeelucht opsnuiven, wind luisteren en simpelweg versteld staan van de kleurtjes in de hemel.

Bank Holiday in Lyme Regis

Vooreerst: Een hoop mensen hebben me al gevraagd waarom een bank holiday zo heet, en of dat iets met banken te maken heeft of zo. Wel, oorspronkelijk wel: op de vaste feestdagen (het zijn er een stuk of vijf per jaar) kregen vroeger enkel de bankbedienden vakantie, vandaar de naam. Nu deelt uiteraard iedereen in de pret, zoals ook ondergetekende.
Vorige week donderdag een tent met twee slaapzakken gekocht, zozeer beviel ons het weekendje kamperen in Bath een kleine maand geleden. Auto opgehaald in Heathrow vrijdagavond, en de wolken pakten al samen boven Londen. Waarom check je het weerbericht dan niet, vragen de meer kritische geesten onder ons zich af, maar dat wimpel ik met een air van nonchalance van me af, met het argument dat het ontbreken van voorbereiding enorm bijdraagt aan de leut van het kamperen. Soms.
De dart zat gepind op Lyme Regis, op de zuidkust. Een uurtje of drie rijden op de M4, M25, M3, A303 en A356. Enkele wolkjes, en veel zon. De wind wakkerde stevig aan terwijl we onze tent opstelden, en het werd donker terwijl we de piketten in de grond klopten.

Het gezellige stadje maar in dan, een rustiek haventje waar - zoals de pizzaboer ons in geuren en kleuren vertelde - de hertog van Monmouth landde met zijn leger tijdens de burgeroorlog, om vervolgens vakkundig in mootjes gehakt te worden. Tsja. Lange tijd was het stadje dan de tweede grootste haven van Engeland maar sindsdien is het duidelijk niet meer meegegroeid.
Terug bij de zaak dan: het begon te regenen. Na onze pizza doken we de tent in met een flesje wijn, en we merkten dat vloer niet echt waterpas lag. Gecombineerd met de neerslag was dat dan het begin van een nacht wakker worden van de regen, en bergop kruipen in de slaapzak.
Met een vrolijk humeur plus kramp in de kuiten huppelden we rond de middag naar het strand - "the Jurassic Coast", een geologisch overblijfsel van ERG lang geleden, waar de fossielen op het strand voor het rapen liggen. Een treat voor L, die nogal gek is op zulke dingen. Niks gevonden uiteraard, maar ik merkte plots dat het al een dikke twee uur niet aan het regenen was. Reden genoeg voor het wolkendek om de sluizen weer volledig open te zetten, en voor ons om ons taktisch terug te trekken in de auto. Op naar Portland dan, een eiland met een burcht waar een lange brug naartoe loopt, werd ons verteld. Ik begrijp dat "lang" een niet erg specifiek begrip is, maar een goeie dertig meter vond ik toch niet erg indrukwekkend. Portland zelve ("an independent island community") is een dorp volledig opgetrokken uit grijs beton, met een haventje gebouwd in puur roest, bezaaid met lang overleden vissersboten. De burcht zelve is een huis met kantelen. Triest, om het zacht uit te drukken. En de uitzichten die je hebt van de hoogste punten van het eiland moeten inderdaad episch zijn, als je verder kan zien dan de honderd meter die de regen en mist ons toestond.

Hoe de Italiaan uit Lecce, waar we 's avonds verzeild geraakten, het ooit in zijn hoofd gehaald heeft om zijn land te verlaten en zich hier te vestigen zal ik niet snel begrijpen, maar voor ons was het een godgeschenk: fantastich eten, met bij elke gang een uitleg over bereidingswijze. Ik heb me in lange tijd niet zo volgevreten. Anekdote: zijn neef zat in de shift die verongelukte bij de mijnramp in Marcinelles (Henegouwen) in 1956, maar hij had de dag ervoor van shift veranderd ... Vier van zijn kameraden, allemaal uit hetzelfde dorp, hadden minder geluk, en hebben het niet overleefd.
Het regende uiteraard nog steeds toen we om elf uur de keet afsloten, dus de rest van onze zondagavond brachten we in de auto door, met een muziekje begeleid door het gerakketak van de regen op het dak - en later op het tentzeil. Natuurlijk stopte die regen om vijf voor negen in de ochtend, zodat we onze tent netjes konden opvouwen om naar huis te rijden. Ooit moet ik het Lot zwaar beledigd hebben .... sorry?

Al bij al een heel leuk Bank Holiday weekend, maar ik hoop dat we met het weer toch ietsje meer sjaans hebben in Griekenland, binnen enkele weken ....

FILM: An Inconvenient Truth

Hoewel ik normaal erg makkelijk ben in het als zoete pap naar binnen spelen van onheils- tijdingen, vond ik "An Inconvenient Truth" van Al Gore er toch zwaar naast. Niks nieuws onder de (kankerverwekkende) zon, echt ALLES wat ie vertelde had ik al gehoord. Behalve dan de fragmenten over zijn eigen leven. Hoe zijn zoontje bijna gestorven was, hoe dat hem deed nadenken over het leven, over zijn campagne als kandidaat voor het presidentschap, enzovoort. Sorry, maar dat doet me echt niks. Als ik had willen weten wat voor een kanjer Al Gore echt is, had ik wel een film genaamd "Al, the Real Story" gehuurd ... na mislukte presidentskandidaat, nu mislukte onheilsprofeet ...

Klimaatopwarming .... op Kantoor

POKKEwarm is het hier. Dat krijg je natuurlijk als je duizend ITers op een kantoor ter grootte van een toilet steekt. Die airo werkt langs geen kanten, en het is nog nie eens warm buiten (20graden?). Maar geen nood, een oplossing is makkelijk gevonden: we zetten gewoon op elke tafel een windmolen die de hete lucht wat in alle richtingen rondblaast en iedereen van die opgezwollen ogen en droge keel aansmeert. Wat een verbetering. De ramen mogen uiteraard niet open, want da's tegen de Health & Security Policy, die ik niet zonder reden met hoofdletters schrijf. Het lijkt me eerder een health issue als we die rotramen NIET openzetten.

Wolfie Ligt Eruit!

Het is eindelijk zover, de wereldbank heeft Paul Wolfowitz eindelijk buiten gekregen. Hallelujah! Ik heb nog wel gelezen op de Guardian website dat hij vertrekt op 1 juni, wat nu juist de dag is dat hij twee jaar voor de wereldbank gewerkt heeft. Zijn contract, toevallig, stipuleert dat hij recht heeft op 400000$ na twee jaar dienst. En da's nog nie eens de gouden handdruk die hij gaat krijgen, naar verluidt een volledig jaarsalaris. Ronduit belachelijk ...

Stonehenge

Ik was er al een keertje geweest, maar het is echt wel mooi; zeker als het weer wat bewolkt is en het vooral hard waait. Je kan je alleen maar inbeelden hoe het geweest moet zijn voor die prehistorische culturen die zulke menhirs rondsleepten. Net ietsje anders dan mijn weekendje uit, veronderstel ik.

Iedereen denkt natuurlijk dat het Kelten waren die op bevel van druiden dit imposant bouwwerk neerpootten, maar in 3200 vC waren er hier nog geen Kelten. Drie volkeren werkten eraan; de Windmolen Heuvelcultuur, de Klokbekercultuur, en de Wessex stam. Wat er nu nog van overblijft is een detail van de oorspronkelijke gigantische bouwwerken, uitgespreid over een oppervlakte groter dan een voetbalstadion ... allez naa seg.

Madeliefjes

Zondag een wandelingetje gemaakt in Regent's Park. Madeliefjes in bloei, en de gazon bijna onzichtbaar ...

Basic Math

Ik heb nooit bekend gestaan om mijn mathematisch genie, maar de volgende som (zie foto, recht van de tv) meende ik toch aan te kunnen. Met respect voor de volgorde der bewerkingen meende ik dat 5*15 dus 75 is, en 35 * 5 op 175 uitkomt. 50 + 75 + 175 = 300. Klopt? Neen, niet volgens FTN (onderdeel van ITV). Niet dat ik gebeld heb, maar toen de eerste beller 9240 zei, dacht ik, effe blijven hangen om te zien hoe lang het duurt eer iemand dat juist krijgt. De vierde beller of zo verloste me dan eindelijk met het antwoord: "300". De vrolijke teen op de foto repliceerde echter met "that's not the correct answer - who's the next caller?"

WADDE?

Slechts na vijf keer het goede antwoord gehoord te hebben (telkens afgewezen) geloofde ik mijn oren. Ik rekende het na op mijn rekenmasjien, en bleef dan verweesd naar het scherm staren in de hoop dat die gast dan het "correcte" antwoord zou geven. Dat kwam echter niet. Ik heb meer dan een uur blijven kijken, tot een uur of twee in de ochtend. Caramba!

A Good Reminder

http://news.yahoo.com/s/ap/20070501/ap_on_sc/climate_melting_arctic_2

In het kort gaat het erom dat een nieuwe studie aantoont dat het ijs aan de Noordpool drie keer sneller smelt dan verwacht. Ik vond de laconieke commentaar van een van de wetenschappers in het artikel wel raak:

Gavin Schmidt, a climate researcher at the Goddard Institute for Space Studies who wasn't involved in the study, said the study is "a good reminder that uncertainty in model projections cuts both ways."

Met andere woorden (Nederlandse, meerbepaald): Alle idioten die constant roepen dat de voorspellingen van wetenschappers zo onnauwkeurig zijn en dat ze dus overdrijven, hebben slechts gedeeltelijk gelijk - ze zijn inderdaad nogal onnauwkeurig, maar het zou wel eens kunnen dat het nog veel erger is dan gedacht ...

Met de Gepensioneerden Bond op Gort

Ik kom elke dag voorbij Paddington, op weg naar mijn uitermate interessante job, waar ik nu even niet dieper op inga. Een station is een station, dus daar valt door de band niet zoveel te beleven, tenzij je tienduizend mensen die kriskras elkaar voor de voeten lopen in de vier windrichtingen opwindend vindt.
't Is er natuurlijk een stuk rustiger door het weekend heen, maar nog steeds, moet ik toegeven, heeft het dan geen speciale aantrekkingskracht. Ik herhaal, het is een station.
Ik was dan ook prettig verrast toen ik merkte dat een stel Londense oudjes klaarblijkelijk onlangs de handen in elkaar geslagen hebben en er nu wekelijks optreden met hun fanfare. Constant overstemd door sjierpende treinen en metalen omroepstemmen, spelen die onverstoorbaar hun "God Save the Queen". Ik kreeg er waarlijk de tranen van in de ogen - op een spiritueel niveau, tenminste.

Humor in de Metro

Deze creatieve geest had blijkbaar iets op de muur geklad, waarna de metro- autoriteiten het in het zwart overschilderd hadden. De op zijn teen getrapte vandaal schreef er dan naderhand bij "This is more ugly than my original message", wat een brede grijns aan mijn bakkes ontlokte.

Terrasweer

Vorige zaterdag, voor de vorige bedoel ik, was het best zonnig buiten, en ik vond mezelf op straat met niks omhanden, en L in dezelfde situatie vlak naast me. Zonder zwetsen liepen we een derde tegen het lijf met al evenveel te doen, dus we trokken ons terug op een terras in Latimer Road, vlakbij Notting Hill. Heel gezellig, vlak naast de spoorlijn, achteraan de pub, een keigroot terras. Een pint werden er twee, een fles wijn werden er drie; tussendoor nog wat mezze en andere charcuterie, en de dag was weeral voorbij in drie etappes:

1. mooi terras gezien
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
2. pintje gedronken
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
3. en 't was avond! (zo snel!)
   
   

Vrijdagavond

Vrijdagavond! Nog een minuut of tien en het is weer pure vrijheid voor een dag of twee! Ik heb nog altijd die kinderlijke zenuwen vanaf ongeveer twee uur in de namiddag, elke week, alsof ik op de schoolbanken zit af te tellen tot de bel gaat.

Gisterenavond met de collegas een pint (zo'n grote, een PINT) gaan drinken met de collega's in die Blackfriars pub aan de overkant van de straat (zie enkele posts naar beneden, evenals de foto).

Naderhand bij de Mexicaan binnen, nie echt goed en lekker duur ("lekker" in de zin van "werkgever betaalt"), en dan nog voor een kwak, maredsous, en twee hoegaardens grand cru (niet allemaal voor mezelf, we waren met vier!) naar de Lowlander, vlakbij Covent Garden. Vijf pond het stuk, een goeie 8 euro - kwaliteit kost geld, zeker als het Belgisch is. Tenslotte nog een nachtmutsje in de vorm van een Stella in de St George ("no dragons allowed") - met als resultaat dat ik vanmorgen toch een beetje scheel keek toen de wekker afging. De tijden dat ik als 23jarige in Gent op een verzekeringskantoor werkte en probleemloos drie keer per week met een uurtje of vier slaap toekwam, liggen ver in het verleden ... een ouwe knak, da's al wat overblijft. Soit, subiet toch effe naar de pub - hehehe...

Allemaal Mensen

http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/magazine/6567335.stm

Een interessant artikeltje vind ik, vooral omdat het in de lijn ligt van mijn eigen mening - zo narcistisch durf ik wel eens uit de hoek komen. Gaat over de psychologie achter het geweld in de Abu Ghraib gevangenis, en de voortdurende berichtgeving over misbruik en marteling in Irak door VS soldaten. Veel mensen vinden dat raar, maar ik denk dat dat de normaalste zaak van de wereld is: als je (voor de rest doodgoeie) mensen in een uitermate stressvolle en abnormale situatie zet, zijn die vlotjes in staat tot de meest waanzinnige dingen. Ik heb er geen illusies over dat het voor mij persoonlijk hetzelfde zou zijn. Exact de reden dat ik op alle mogelijke manieren vermijdt om in Irak te gaan dienen in het Amerikaans leger. Niet dat ik uitgenodigd ben natuurlijk.

Het artikel doet me terugdenken aan die film, "Das Experiment", die gebaseerd was op de studie die wordt aangehaald door de schrijver. In dat experiment werd een gevangenis-situatie nagebootst met studenten, de helft gevangenen, de helft cipiers. Het zou allemaal twee weken moeten duren, maar ze moesten stoppen na zes dagen omdat de gevangen er mentaal doorzaten, kapot getreiterd en vernederd door de cipiers. Een lesje in nederigheid voor iedereen, me dunkt. Of zou u zich wel gedragen?

Britse Pers, Scum of the Earth

The British press, the worst in the west, demoralises the national psyche. It makes people miserable. It raises false fears. It proclaims that nothing works, everything gets worse, and it urges distrust of any public official or politician. Now it has the government on the run and a chance for Tory victory, there is no holding back its doom-mongering in this most healthy, safe and prosperous age.

Dit is een fragmentje uit een column in the Guardian, van Polly Toynbee (lees na op http://www.guardian.co.uk/Columnists/Column/0,,2056229,00.html). Ik kan haar alleen maar gelijk geven. De invloed die de tabloids hier in Engeland hebben op politiek is schrikwekkend. Toen de 15 gegijzelde Britse soldaten onlangs terugkeerden uit Iran, gaf de minister van defensie (Des Browne) hen toestemming om hun verhaal te verkopen aan de pers. The Sun bood het hoogst (100.000 pond) en kreeg dus de headline. De politici gaven naderhand toe dat het niet zo verstandig geweest was om dat toe te laten, uit respect voor alle families van gesneuvelde soldaten die heel wat minder zouden krijgen.

De andere tabloids, met the Daily Mail en The Mail on Sunday op kop, willen nu echter koppen zien rollen, liefst van Browne hemzelve. Wablieft? Dezelfde kranten die net decadente sommen geld geboden hebben op dat verhaal, willen nu dat de minister die dat toeliet, de laan uit! The Mail had als kop: "Selling Out Britain's National Honour" met als commentaar "It is clearly wrong that those who are in the forces should be able to sell their stories. And it is an insult to those who are fighting." enzovoort, enzoverder. Ik krijg er horens van.

't is wel frapant dat als je doorleest het lijkt alsof de meeste lezers het gelijk niet met haar eens zijn, alsof de tabloids hen beschermen van een totalitaire regering ("power without responsibility"). Alsof serieuze kranten die rol niet kunnen vervullen.

Soit, veel maakt het niet uit, populair Engeland heeft weer een nieuw kalf gevonden: Prins William en Kate Middleton zijn uit elkaar, en ondanks smeekbedes van zowel beide families als de regering om hen met rust te laten zag ik net al een Lite (gratis metro-krant) met als kop "Kate's friends lash out at William", oftewel "Kate's vrienden vallen scherp uit naar William". Ik maak er al een tijdje een punt van die krant niet meer te lezen ...

FILM: Wild Hogs

Ik had er niet veel goeds over gelezen, maar het was zondagavond, dus het mocht wel wat leeghoofdiger zijn dan normaal, na een lang weekend in het park en op het terras. "Wild Hogs" is een roadtrip film, over vier kerels in een midlife crisis, die op de Harley springen en vanuit NY naar het westen rijden, in een soort van zelf-ontdekkingsreis. The Guardian vond 'm homofoob, platvloers, en cliche; ik vond'm geestig en vrolijk, en ik wandelde naar buiten met een dikke grijns op m'n smoel. Smaken verschillen!

FILM: The Number 23

Als ik een keertje in Belgie langsga, wil ik toch altijd graag een cinemaatje meepikken. Een cinema als de metropolis in Antwerpen vind je niet in Londen: de keuze aan films, de beenruimte, de zetels - 't is hier allemaal wel anders. Enfin, over naar de plat du jour: "The Number 23".

In het kort: Walter Sparrow (Jim Carrey) krijgt van zijn vrouw een boekje cadeau dat ze toevallig vindt in een oud boekenwinkeltje. Hij begint het te lezen en vindt al snel verontrustende gelijkenissen met zijn eigen leven. Daarnaast wordt ook alles teruggevoerd op het getal 23, en de obsessie met dat nummer begint zijn leven over te nemen; tot hij in de mot krijgt dat het boek zwaardere gevolgen krijgt dan verwacht ...

Ik vond het wel een goeie film, maar niet zo'n killer als bijvoorbeeld Fallen (met Denzel Washington, 1998), toch in hetzelfde genre. Ik vermoed dat dat kwam omdat ik me niet echt mee voelde in het verhaal terwijl hij het leest; het is zo'n beetje a la "Sin City" gefilmd, en dat haalt het creepy realisme er wat uit.

Jim Carrey bewijst wel dat hij nog iets anders kan dan gekke smoelen trekken, hoewel ik dat al vermoedde na "The Truman Show" (1998, een goed filmjaar, me dunkt). Virginia Madsen is ook heel goed als zijn lieve vrouw, en de gevaarlijke vamp in het boek.

Alles bij elkaar dus wel de moeite, voor de spanning, het acteerwerk en de goeie twist in het verhaal op het einde. Ze hadden het echter wel spannender kunnen maken, en komende van een angsthaas als ikzelf (na "Fallen" sloeg ik drie nachten over), wil dat al wat zeggen ...

Blackfriars, de Zwarte Broeders

Als ze het hebben over de kip en het ei is het makkelijk; er bestonden al eieren ver voor er kippen waren, aangezien de dino's zich ook al bezighielden met dat soort van voortplanting.
Soortgelijk, maar een stuk interessanter, is de vraag wat er eerst was: de blackfriars-pub met het standbeeld van de zwarte broeder (waarnaar dan eventueel de wijk zou vernoemd zijn), of blackfriars, de wijk (waar een originele geest dan zijn pub naar vernoemd heeft)?

Update: Blackfriars was blijkbaar een Dominicaans klooster op de oevers van de Thames, gebouwd in 1275. Het werd zo genoemd omdat de Dominicanen er in het zwart gekleed liepen. Het werd gesloten in 1538 (net als alle andere kloosters) door Hendrik VIII. Het werd later nog een toneelhuis waar onder andere Billy Shakes (AKA William Shakespeare) zijn schrijfsels ten tonele voerde. Tenslotte werd er dan de brug naar vernoemd, en dan het station. Raadsel opgelost!

Leren Fietsen

Ik heb het Paasweekeinde in Belgie doorgebracht - veel familie, veel feest, dus weinig internet, en al helemaal geen blog. Alsof u aan het lezen was!

Toen ik nog een stuk kleiner was, stond mijn vader erop dat ik leerde fietsen. Ik zag daar hoegenaamd het nut niet van in, en was ervan overtuigd dat te voet veel veiliger en bijna even snel was. Ik deed mijn uiterste best hem te saboteren op alle mogelijke manieren. Een daarvan was het opzettelijk in de gracht in de tuin te rijden - en die zag er toen niet veel properder uit dan nu (foto). Dat heb ik een keertje twee keer op dezelfde dag klaargespeeld, en nam aan dat dat mijn ouders ervan zou overtuigen dat ik het TOCH nooit leren zou. Fat chance.

Ik moet wel toegeven: achteraf bekeken was het toch geen slecht zet, mij dwingen te leren fietsen....

Cleopatra's Needle

"This obelisk quarried at Syene was erected at Om (Heliopolis) by the pharaoh Thothmes III about 1500 BC. Lateral inscriptions were added nearly two centuries later by Rameses the Great. Removed during the Greek dynasty to Alexandria, the royal city of Cleopatra. It was there erected in the year of Augustus Caesar BC 12.

This obelisk prostrate for centuries on the sands of Alexandria was presented to the British nation AD 1819 by Mahommed Ali Viceroy of Egypt, a worthy memorial of our distinguished countrymen Nelson and Abercromby.

Through the patriotic zeal of Erasmus Wilson F.R.S. this obelisk was brought from Alexandria, encased in an iron cylinder. It was abandoned during a storm in the Bay of Biscay. Recovered and erected on this spot by John Dixon C.E. in the 42nd year of the reign of Queen Victoria 1878."

Ik vraag me eigenlijk af of zo'n kunstwerken eigenlijk niet gewoon in Egypte thuishoren.

Die nepsphinxen mogen ze natuurlijk laten staan, uit koloniaal-romantische melancholie of zo, maar een obelisk op de oever van de Thames, het wringt gewoon een beetje ...

Nelson Waakt

Een week en een weekend geleden was de werkweek net voorbij, en ik had afgesproken met vrienden in the Phoenix, een van de weinige rookvrije pubs in Londen - vlakbij Oxford Circus. In plaats van de op vrijdag steevast overvolle metro te nemen, en dan een anderhalf uur op mijn eentje te pintelieren, wachtend op de rest, besloot ik in een vlaag van misplaatst enthousiasme het hele eind te wandelen.

Mijn eerste pitstop was the Walkabout in Embankment. The Walkabout is een Australische pubketen die vooral hamburgers en sport serveert - veel sport. Zelfs voor een sportbar was ik behoorlijk onder de indruk van de hoeveelheid plasma schermen daar aan de muur hingen. Cricket op de buis, Ierland-Indie in dit geval. Uitermate muffe sport, waar ik geen blauwe snot van begrijp - en het ziet er zo oninteressant uit dat ik er me niet toe kan brengen het te proberen te begrijpen. Alle Engelsen (en Indiers, Pakistanen, en Australiers) zijn er wel knettergek van.

Het begon gezellig te regenen buiten, dus ik vatte het tweede deel van de wandeling aan. Ik amuseerde me zozeer langs de Thames dat ik een omweg maakte langs Westminster en Downing Street, gewoon voor de gein.

Het begon wat donker te worden rond Trafalgar Square, maar Horatio staat weer vrij van alle restauratie-werken de Thames in de gaten te houden, in geval die vermaledijde Fransen het nog eens aandurven het Kanaal over te steken. Laat ze maar komen.

Watergekte

Een van die gekke dingen aan Engeland vind ik hoe ze hier met water omspringen. Je betaalt hier een vast bedrag per jaar en dan mag je zoveel water gebruiken als je wil. Ze zijn er al jaren over aan het zeveren -op zich al een water-intensieve bezigheid- om meters te installeren, maar dat wordt blijkbaar ervaren als een onverkapte aanval op de persoonlijke vrijheid van de trotse Engelsman, vastgelegd in de Magna Carta in de goeie ouwe Middeleeuwen. Resultaat was dat vorig jaar er een verbod werd ingevoerd in de zomer op het sproeien van je gazon. Het zeikt hier de ganse tijd, maar Engeland staat droog...

FILM: 300

Ben gisterenavond met L "300" gaan zien in Shepherd's Bush. Meteen de popcorn omgestoten zodat we de rest van de film recht van de zetel konden eten, maar dat terzijde.

Het is natuurlijk gebaseerd op een stripverhaal. Da's uiteindelijk voldoende excuus waarom de film is zoals ie is: een luchtig (doch bloederig) actiefilmpje. Geweldige knok-scenes, en geloofwaardig acteerwerk van Richard Butler (Leonidas), hoewel zijn half Schots accent soms meer op een spraakgebrek leek dan op wat anders. Ook de enscenering vond ik wel mooi, hoewel soms ietwat te cartoonesk. Alles bijeen veronderstel ik dat de Grieken nadien dat verhaal zo wel tegen elkaar vertelden.

Ik vind het wel een beetje zonde dat het ECHTE verhaal eigen een veel betere film zou opleveren. Een hoop politieke intrige en een resem veld- en zeeslagen waar the Lord of the Rings een puntje aan kan zuigen (Milete, Marathon, Thermopylae, Salamis, en Plataea). Ik denk dan meteen aan een "Persian Wars" trilogie: de eerste over de opstand van Ionische steden, en de campagne van koning Darius' generaal Datis die eindigde met de overwinning van de Grieken in Marathon - de tweede ("the Persians Strike Back"; ik sleutel nog aan de titels) over de nagenoeg gelijktijdige veld- en zeeslag Thermopylae/Salamis - en de derde over het gemanouvreer van de Grieken en Perzen nadien, en de uiteindelijke overwinning bij Plataea. Enfin, niet echt de uiteindelijke, maar wel de laatste verfilmbare overwinning.

On a sidenote: ik vind het wel erg gek dat er zo over doorgeboomd wordt door bijvoorbeeld de Iraanse regering, hoe het Perzie in een slecht daglicht stelt. Ik vraag me af of Ahmedinejad ooit al een stripverhaal in levende lijve heeft kunnen bewonderen, of gehoord heeft van de aanspraak op historische correctheid die zo'n stripverhaal door de band maakt. Komt daar nog bij dat Ayatollah Khomeini Iran voor de Islam als dood en leeg beschouwde ... waar maken ze zich dan druk om?

Humor op de Trein

Vanmorgen nam ik de trein iets later dan normaal naar Paddington. Ik had geen zin om sardientje in blik te spelen, dus ik ging een uurtje later. Anderhalf uurtje uiteindelijk: u heeft ongetwijfeld al gehoord van de efficientie van de geprivatiseerde Engelse sporen. Enfin, ik nestel me in een nagenoeg lege wagon, zon op mijn kop, muziekje in mijn oren. Een minuutje later passeert de conducteur, "your ticket please" - een ietwat oudere man. Een half uurtje voordien had ik aan het loket een 7-day travelcard gekocht - staat in blokletters "1st April" op, dus geldig tot zondag; dus ik toon die met een licht gevoel van trots (dat krijg ik elke keer als ik een geldig ticket kan laten zien, ik kan er niks aan doen).

"I'm sorry, I cannot accept that", zegt de man, met een wat lijkt op een ironisch glimlach op zijn smoel. Ik zeg "Excuse me, I just bought this ticket". De conducteur wijst daarop naar de datum op het ticket en zegt "First of April, April's Fool", en begint onbedaarlijk te lachen om zijn eigen mop. Jawel, hij had me liggen, en 't is nog nie eens 1 april.