FILM: An Inconvenient Truth

Hoewel ik normaal erg makkelijk ben in het als zoete pap naar binnen spelen van onheils- tijdingen, vond ik "An Inconvenient Truth" van Al Gore er toch zwaar naast. Niks nieuws onder de (kankerverwekkende) zon, echt ALLES wat ie vertelde had ik al gehoord. Behalve dan de fragmenten over zijn eigen leven. Hoe zijn zoontje bijna gestorven was, hoe dat hem deed nadenken over het leven, over zijn campagne als kandidaat voor het presidentschap, enzovoort. Sorry, maar dat doet me echt niks. Als ik had willen weten wat voor een kanjer Al Gore echt is, had ik wel een film genaamd "Al, the Real Story" gehuurd ... na mislukte presidentskandidaat, nu mislukte onheilsprofeet ...

Klimaatopwarming .... op Kantoor

POKKEwarm is het hier. Dat krijg je natuurlijk als je duizend ITers op een kantoor ter grootte van een toilet steekt. Die airo werkt langs geen kanten, en het is nog nie eens warm buiten (20graden?). Maar geen nood, een oplossing is makkelijk gevonden: we zetten gewoon op elke tafel een windmolen die de hete lucht wat in alle richtingen rondblaast en iedereen van die opgezwollen ogen en droge keel aansmeert. Wat een verbetering. De ramen mogen uiteraard niet open, want da's tegen de Health & Security Policy, die ik niet zonder reden met hoofdletters schrijf. Het lijkt me eerder een health issue als we die rotramen NIET openzetten.

Wolfie Ligt Eruit!

Het is eindelijk zover, de wereldbank heeft Paul Wolfowitz eindelijk buiten gekregen. Hallelujah! Ik heb nog wel gelezen op de Guardian website dat hij vertrekt op 1 juni, wat nu juist de dag is dat hij twee jaar voor de wereldbank gewerkt heeft. Zijn contract, toevallig, stipuleert dat hij recht heeft op 400000$ na twee jaar dienst. En da's nog nie eens de gouden handdruk die hij gaat krijgen, naar verluidt een volledig jaarsalaris. Ronduit belachelijk ...

Stonehenge

Ik was er al een keertje geweest, maar het is echt wel mooi; zeker als het weer wat bewolkt is en het vooral hard waait. Je kan je alleen maar inbeelden hoe het geweest moet zijn voor die prehistorische culturen die zulke menhirs rondsleepten. Net ietsje anders dan mijn weekendje uit, veronderstel ik.

Iedereen denkt natuurlijk dat het Kelten waren die op bevel van druiden dit imposant bouwwerk neerpootten, maar in 3200 vC waren er hier nog geen Kelten. Drie volkeren werkten eraan; de Windmolen Heuvelcultuur, de Klokbekercultuur, en de Wessex stam. Wat er nu nog van overblijft is een detail van de oorspronkelijke gigantische bouwwerken, uitgespreid over een oppervlakte groter dan een voetbalstadion ... allez naa seg.

Madeliefjes

Zondag een wandelingetje gemaakt in Regent's Park. Madeliefjes in bloei, en de gazon bijna onzichtbaar ...

Basic Math

Ik heb nooit bekend gestaan om mijn mathematisch genie, maar de volgende som (zie foto, recht van de tv) meende ik toch aan te kunnen. Met respect voor de volgorde der bewerkingen meende ik dat 5*15 dus 75 is, en 35 * 5 op 175 uitkomt. 50 + 75 + 175 = 300. Klopt? Neen, niet volgens FTN (onderdeel van ITV). Niet dat ik gebeld heb, maar toen de eerste beller 9240 zei, dacht ik, effe blijven hangen om te zien hoe lang het duurt eer iemand dat juist krijgt. De vierde beller of zo verloste me dan eindelijk met het antwoord: "300". De vrolijke teen op de foto repliceerde echter met "that's not the correct answer - who's the next caller?"

WADDE?

Slechts na vijf keer het goede antwoord gehoord te hebben (telkens afgewezen) geloofde ik mijn oren. Ik rekende het na op mijn rekenmasjien, en bleef dan verweesd naar het scherm staren in de hoop dat die gast dan het "correcte" antwoord zou geven. Dat kwam echter niet. Ik heb meer dan een uur blijven kijken, tot een uur of twee in de ochtend. Caramba!

A Good Reminder

http://news.yahoo.com/s/ap/20070501/ap_on_sc/climate_melting_arctic_2

In het kort gaat het erom dat een nieuwe studie aantoont dat het ijs aan de Noordpool drie keer sneller smelt dan verwacht. Ik vond de laconieke commentaar van een van de wetenschappers in het artikel wel raak:

Gavin Schmidt, a climate researcher at the Goddard Institute for Space Studies who wasn't involved in the study, said the study is "a good reminder that uncertainty in model projections cuts both ways."

Met andere woorden (Nederlandse, meerbepaald): Alle idioten die constant roepen dat de voorspellingen van wetenschappers zo onnauwkeurig zijn en dat ze dus overdrijven, hebben slechts gedeeltelijk gelijk - ze zijn inderdaad nogal onnauwkeurig, maar het zou wel eens kunnen dat het nog veel erger is dan gedacht ...

Met de Gepensioneerden Bond op Gort

Ik kom elke dag voorbij Paddington, op weg naar mijn uitermate interessante job, waar ik nu even niet dieper op inga. Een station is een station, dus daar valt door de band niet zoveel te beleven, tenzij je tienduizend mensen die kriskras elkaar voor de voeten lopen in de vier windrichtingen opwindend vindt.
't Is er natuurlijk een stuk rustiger door het weekend heen, maar nog steeds, moet ik toegeven, heeft het dan geen speciale aantrekkingskracht. Ik herhaal, het is een station.
Ik was dan ook prettig verrast toen ik merkte dat een stel Londense oudjes klaarblijkelijk onlangs de handen in elkaar geslagen hebben en er nu wekelijks optreden met hun fanfare. Constant overstemd door sjierpende treinen en metalen omroepstemmen, spelen die onverstoorbaar hun "God Save the Queen". Ik kreeg er waarlijk de tranen van in de ogen - op een spiritueel niveau, tenminste.

Humor in de Metro

Deze creatieve geest had blijkbaar iets op de muur geklad, waarna de metro- autoriteiten het in het zwart overschilderd hadden. De op zijn teen getrapte vandaal schreef er dan naderhand bij "This is more ugly than my original message", wat een brede grijns aan mijn bakkes ontlokte.

Terrasweer

Vorige zaterdag, voor de vorige bedoel ik, was het best zonnig buiten, en ik vond mezelf op straat met niks omhanden, en L in dezelfde situatie vlak naast me. Zonder zwetsen liepen we een derde tegen het lijf met al evenveel te doen, dus we trokken ons terug op een terras in Latimer Road, vlakbij Notting Hill. Heel gezellig, vlak naast de spoorlijn, achteraan de pub, een keigroot terras. Een pint werden er twee, een fles wijn werden er drie; tussendoor nog wat mezze en andere charcuterie, en de dag was weeral voorbij in drie etappes:

1. mooi terras gezien
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
2. pintje gedronken
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
3. en 't was avond! (zo snel!)
   
   

Vrijdagavond

Vrijdagavond! Nog een minuut of tien en het is weer pure vrijheid voor een dag of twee! Ik heb nog altijd die kinderlijke zenuwen vanaf ongeveer twee uur in de namiddag, elke week, alsof ik op de schoolbanken zit af te tellen tot de bel gaat.

Gisterenavond met de collegas een pint (zo'n grote, een PINT) gaan drinken met de collega's in die Blackfriars pub aan de overkant van de straat (zie enkele posts naar beneden, evenals de foto).

Naderhand bij de Mexicaan binnen, nie echt goed en lekker duur ("lekker" in de zin van "werkgever betaalt"), en dan nog voor een kwak, maredsous, en twee hoegaardens grand cru (niet allemaal voor mezelf, we waren met vier!) naar de Lowlander, vlakbij Covent Garden. Vijf pond het stuk, een goeie 8 euro - kwaliteit kost geld, zeker als het Belgisch is. Tenslotte nog een nachtmutsje in de vorm van een Stella in de St George ("no dragons allowed") - met als resultaat dat ik vanmorgen toch een beetje scheel keek toen de wekker afging. De tijden dat ik als 23jarige in Gent op een verzekeringskantoor werkte en probleemloos drie keer per week met een uurtje of vier slaap toekwam, liggen ver in het verleden ... een ouwe knak, da's al wat overblijft. Soit, subiet toch effe naar de pub - hehehe...

Allemaal Mensen

http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/magazine/6567335.stm

Een interessant artikeltje vind ik, vooral omdat het in de lijn ligt van mijn eigen mening - zo narcistisch durf ik wel eens uit de hoek komen. Gaat over de psychologie achter het geweld in de Abu Ghraib gevangenis, en de voortdurende berichtgeving over misbruik en marteling in Irak door VS soldaten. Veel mensen vinden dat raar, maar ik denk dat dat de normaalste zaak van de wereld is: als je (voor de rest doodgoeie) mensen in een uitermate stressvolle en abnormale situatie zet, zijn die vlotjes in staat tot de meest waanzinnige dingen. Ik heb er geen illusies over dat het voor mij persoonlijk hetzelfde zou zijn. Exact de reden dat ik op alle mogelijke manieren vermijdt om in Irak te gaan dienen in het Amerikaans leger. Niet dat ik uitgenodigd ben natuurlijk.

Het artikel doet me terugdenken aan die film, "Das Experiment", die gebaseerd was op de studie die wordt aangehaald door de schrijver. In dat experiment werd een gevangenis-situatie nagebootst met studenten, de helft gevangenen, de helft cipiers. Het zou allemaal twee weken moeten duren, maar ze moesten stoppen na zes dagen omdat de gevangen er mentaal doorzaten, kapot getreiterd en vernederd door de cipiers. Een lesje in nederigheid voor iedereen, me dunkt. Of zou u zich wel gedragen?

Britse Pers, Scum of the Earth

The British press, the worst in the west, demoralises the national psyche. It makes people miserable. It raises false fears. It proclaims that nothing works, everything gets worse, and it urges distrust of any public official or politician. Now it has the government on the run and a chance for Tory victory, there is no holding back its doom-mongering in this most healthy, safe and prosperous age.

Dit is een fragmentje uit een column in the Guardian, van Polly Toynbee (lees na op http://www.guardian.co.uk/Columnists/Column/0,,2056229,00.html). Ik kan haar alleen maar gelijk geven. De invloed die de tabloids hier in Engeland hebben op politiek is schrikwekkend. Toen de 15 gegijzelde Britse soldaten onlangs terugkeerden uit Iran, gaf de minister van defensie (Des Browne) hen toestemming om hun verhaal te verkopen aan de pers. The Sun bood het hoogst (100.000 pond) en kreeg dus de headline. De politici gaven naderhand toe dat het niet zo verstandig geweest was om dat toe te laten, uit respect voor alle families van gesneuvelde soldaten die heel wat minder zouden krijgen.

De andere tabloids, met the Daily Mail en The Mail on Sunday op kop, willen nu echter koppen zien rollen, liefst van Browne hemzelve. Wablieft? Dezelfde kranten die net decadente sommen geld geboden hebben op dat verhaal, willen nu dat de minister die dat toeliet, de laan uit! The Mail had als kop: "Selling Out Britain's National Honour" met als commentaar "It is clearly wrong that those who are in the forces should be able to sell their stories. And it is an insult to those who are fighting." enzovoort, enzoverder. Ik krijg er horens van.

't is wel frapant dat als je doorleest het lijkt alsof de meeste lezers het gelijk niet met haar eens zijn, alsof de tabloids hen beschermen van een totalitaire regering ("power without responsibility"). Alsof serieuze kranten die rol niet kunnen vervullen.

Soit, veel maakt het niet uit, populair Engeland heeft weer een nieuw kalf gevonden: Prins William en Kate Middleton zijn uit elkaar, en ondanks smeekbedes van zowel beide families als de regering om hen met rust te laten zag ik net al een Lite (gratis metro-krant) met als kop "Kate's friends lash out at William", oftewel "Kate's vrienden vallen scherp uit naar William". Ik maak er al een tijdje een punt van die krant niet meer te lezen ...

FILM: Wild Hogs

Ik had er niet veel goeds over gelezen, maar het was zondagavond, dus het mocht wel wat leeghoofdiger zijn dan normaal, na een lang weekend in het park en op het terras. "Wild Hogs" is een roadtrip film, over vier kerels in een midlife crisis, die op de Harley springen en vanuit NY naar het westen rijden, in een soort van zelf-ontdekkingsreis. The Guardian vond 'm homofoob, platvloers, en cliche; ik vond'm geestig en vrolijk, en ik wandelde naar buiten met een dikke grijns op m'n smoel. Smaken verschillen!

FILM: The Number 23

Als ik een keertje in Belgie langsga, wil ik toch altijd graag een cinemaatje meepikken. Een cinema als de metropolis in Antwerpen vind je niet in Londen: de keuze aan films, de beenruimte, de zetels - 't is hier allemaal wel anders. Enfin, over naar de plat du jour: "The Number 23".

In het kort: Walter Sparrow (Jim Carrey) krijgt van zijn vrouw een boekje cadeau dat ze toevallig vindt in een oud boekenwinkeltje. Hij begint het te lezen en vindt al snel verontrustende gelijkenissen met zijn eigen leven. Daarnaast wordt ook alles teruggevoerd op het getal 23, en de obsessie met dat nummer begint zijn leven over te nemen; tot hij in de mot krijgt dat het boek zwaardere gevolgen krijgt dan verwacht ...

Ik vond het wel een goeie film, maar niet zo'n killer als bijvoorbeeld Fallen (met Denzel Washington, 1998), toch in hetzelfde genre. Ik vermoed dat dat kwam omdat ik me niet echt mee voelde in het verhaal terwijl hij het leest; het is zo'n beetje a la "Sin City" gefilmd, en dat haalt het creepy realisme er wat uit.

Jim Carrey bewijst wel dat hij nog iets anders kan dan gekke smoelen trekken, hoewel ik dat al vermoedde na "The Truman Show" (1998, een goed filmjaar, me dunkt). Virginia Madsen is ook heel goed als zijn lieve vrouw, en de gevaarlijke vamp in het boek.

Alles bij elkaar dus wel de moeite, voor de spanning, het acteerwerk en de goeie twist in het verhaal op het einde. Ze hadden het echter wel spannender kunnen maken, en komende van een angsthaas als ikzelf (na "Fallen" sloeg ik drie nachten over), wil dat al wat zeggen ...

Blackfriars, de Zwarte Broeders

Als ze het hebben over de kip en het ei is het makkelijk; er bestonden al eieren ver voor er kippen waren, aangezien de dino's zich ook al bezighielden met dat soort van voortplanting.
Soortgelijk, maar een stuk interessanter, is de vraag wat er eerst was: de blackfriars-pub met het standbeeld van de zwarte broeder (waarnaar dan eventueel de wijk zou vernoemd zijn), of blackfriars, de wijk (waar een originele geest dan zijn pub naar vernoemd heeft)?

Update: Blackfriars was blijkbaar een Dominicaans klooster op de oevers van de Thames, gebouwd in 1275. Het werd zo genoemd omdat de Dominicanen er in het zwart gekleed liepen. Het werd gesloten in 1538 (net als alle andere kloosters) door Hendrik VIII. Het werd later nog een toneelhuis waar onder andere Billy Shakes (AKA William Shakespeare) zijn schrijfsels ten tonele voerde. Tenslotte werd er dan de brug naar vernoemd, en dan het station. Raadsel opgelost!

Leren Fietsen

Ik heb het Paasweekeinde in Belgie doorgebracht - veel familie, veel feest, dus weinig internet, en al helemaal geen blog. Alsof u aan het lezen was!

Toen ik nog een stuk kleiner was, stond mijn vader erop dat ik leerde fietsen. Ik zag daar hoegenaamd het nut niet van in, en was ervan overtuigd dat te voet veel veiliger en bijna even snel was. Ik deed mijn uiterste best hem te saboteren op alle mogelijke manieren. Een daarvan was het opzettelijk in de gracht in de tuin te rijden - en die zag er toen niet veel properder uit dan nu (foto). Dat heb ik een keertje twee keer op dezelfde dag klaargespeeld, en nam aan dat dat mijn ouders ervan zou overtuigen dat ik het TOCH nooit leren zou. Fat chance.

Ik moet wel toegeven: achteraf bekeken was het toch geen slecht zet, mij dwingen te leren fietsen....

Cleopatra's Needle

"This obelisk quarried at Syene was erected at Om (Heliopolis) by the pharaoh Thothmes III about 1500 BC. Lateral inscriptions were added nearly two centuries later by Rameses the Great. Removed during the Greek dynasty to Alexandria, the royal city of Cleopatra. It was there erected in the year of Augustus Caesar BC 12.

This obelisk prostrate for centuries on the sands of Alexandria was presented to the British nation AD 1819 by Mahommed Ali Viceroy of Egypt, a worthy memorial of our distinguished countrymen Nelson and Abercromby.

Through the patriotic zeal of Erasmus Wilson F.R.S. this obelisk was brought from Alexandria, encased in an iron cylinder. It was abandoned during a storm in the Bay of Biscay. Recovered and erected on this spot by John Dixon C.E. in the 42nd year of the reign of Queen Victoria 1878."

Ik vraag me eigenlijk af of zo'n kunstwerken eigenlijk niet gewoon in Egypte thuishoren.

Die nepsphinxen mogen ze natuurlijk laten staan, uit koloniaal-romantische melancholie of zo, maar een obelisk op de oever van de Thames, het wringt gewoon een beetje ...

Nelson Waakt

Een week en een weekend geleden was de werkweek net voorbij, en ik had afgesproken met vrienden in the Phoenix, een van de weinige rookvrije pubs in Londen - vlakbij Oxford Circus. In plaats van de op vrijdag steevast overvolle metro te nemen, en dan een anderhalf uur op mijn eentje te pintelieren, wachtend op de rest, besloot ik in een vlaag van misplaatst enthousiasme het hele eind te wandelen.

Mijn eerste pitstop was the Walkabout in Embankment. The Walkabout is een Australische pubketen die vooral hamburgers en sport serveert - veel sport. Zelfs voor een sportbar was ik behoorlijk onder de indruk van de hoeveelheid plasma schermen daar aan de muur hingen. Cricket op de buis, Ierland-Indie in dit geval. Uitermate muffe sport, waar ik geen blauwe snot van begrijp - en het ziet er zo oninteressant uit dat ik er me niet toe kan brengen het te proberen te begrijpen. Alle Engelsen (en Indiers, Pakistanen, en Australiers) zijn er wel knettergek van.

Het begon gezellig te regenen buiten, dus ik vatte het tweede deel van de wandeling aan. Ik amuseerde me zozeer langs de Thames dat ik een omweg maakte langs Westminster en Downing Street, gewoon voor de gein.

Het begon wat donker te worden rond Trafalgar Square, maar Horatio staat weer vrij van alle restauratie-werken de Thames in de gaten te houden, in geval die vermaledijde Fransen het nog eens aandurven het Kanaal over te steken. Laat ze maar komen.

Watergekte

Een van die gekke dingen aan Engeland vind ik hoe ze hier met water omspringen. Je betaalt hier een vast bedrag per jaar en dan mag je zoveel water gebruiken als je wil. Ze zijn er al jaren over aan het zeveren -op zich al een water-intensieve bezigheid- om meters te installeren, maar dat wordt blijkbaar ervaren als een onverkapte aanval op de persoonlijke vrijheid van de trotse Engelsman, vastgelegd in de Magna Carta in de goeie ouwe Middeleeuwen. Resultaat was dat vorig jaar er een verbod werd ingevoerd in de zomer op het sproeien van je gazon. Het zeikt hier de ganse tijd, maar Engeland staat droog...

FILM: 300

Ben gisterenavond met L "300" gaan zien in Shepherd's Bush. Meteen de popcorn omgestoten zodat we de rest van de film recht van de zetel konden eten, maar dat terzijde.

Het is natuurlijk gebaseerd op een stripverhaal. Da's uiteindelijk voldoende excuus waarom de film is zoals ie is: een luchtig (doch bloederig) actiefilmpje. Geweldige knok-scenes, en geloofwaardig acteerwerk van Richard Butler (Leonidas), hoewel zijn half Schots accent soms meer op een spraakgebrek leek dan op wat anders. Ook de enscenering vond ik wel mooi, hoewel soms ietwat te cartoonesk. Alles bijeen veronderstel ik dat de Grieken nadien dat verhaal zo wel tegen elkaar vertelden.

Ik vind het wel een beetje zonde dat het ECHTE verhaal eigen een veel betere film zou opleveren. Een hoop politieke intrige en een resem veld- en zeeslagen waar the Lord of the Rings een puntje aan kan zuigen (Milete, Marathon, Thermopylae, Salamis, en Plataea). Ik denk dan meteen aan een "Persian Wars" trilogie: de eerste over de opstand van Ionische steden, en de campagne van koning Darius' generaal Datis die eindigde met de overwinning van de Grieken in Marathon - de tweede ("the Persians Strike Back"; ik sleutel nog aan de titels) over de nagenoeg gelijktijdige veld- en zeeslag Thermopylae/Salamis - en de derde over het gemanouvreer van de Grieken en Perzen nadien, en de uiteindelijke overwinning bij Plataea. Enfin, niet echt de uiteindelijke, maar wel de laatste verfilmbare overwinning.

On a sidenote: ik vind het wel erg gek dat er zo over doorgeboomd wordt door bijvoorbeeld de Iraanse regering, hoe het Perzie in een slecht daglicht stelt. Ik vraag me af of Ahmedinejad ooit al een stripverhaal in levende lijve heeft kunnen bewonderen, of gehoord heeft van de aanspraak op historische correctheid die zo'n stripverhaal door de band maakt. Komt daar nog bij dat Ayatollah Khomeini Iran voor de Islam als dood en leeg beschouwde ... waar maken ze zich dan druk om?

Humor op de Trein

Vanmorgen nam ik de trein iets later dan normaal naar Paddington. Ik had geen zin om sardientje in blik te spelen, dus ik ging een uurtje later. Anderhalf uurtje uiteindelijk: u heeft ongetwijfeld al gehoord van de efficientie van de geprivatiseerde Engelse sporen. Enfin, ik nestel me in een nagenoeg lege wagon, zon op mijn kop, muziekje in mijn oren. Een minuutje later passeert de conducteur, "your ticket please" - een ietwat oudere man. Een half uurtje voordien had ik aan het loket een 7-day travelcard gekocht - staat in blokletters "1st April" op, dus geldig tot zondag; dus ik toon die met een licht gevoel van trots (dat krijg ik elke keer als ik een geldig ticket kan laten zien, ik kan er niks aan doen).

"I'm sorry, I cannot accept that", zegt de man, met een wat lijkt op een ironisch glimlach op zijn smoel. Ik zeg "Excuse me, I just bought this ticket". De conducteur wijst daarop naar de datum op het ticket en zegt "First of April, April's Fool", en begint onbedaarlijk te lachen om zijn eigen mop. Jawel, hij had me liggen, en 't is nog nie eens 1 april.

De Moeder van Alle Lampen

Voor Valentijn heb ik van L eindelijk mijn langverwachte lava-lamp gekregen. Als ultiem toppunt van wansmaak en decadentie heb ik er ALTIJD eentje willen hebben.
Hij staat in de boekenkast in de living een beetje mooi te wezen, als ik 'm niet vergeet aan te zetten ten minste - ze heeft namelijk meer dan een uur nodig om op te warmen. En je mag 'm niet langer laten branden dan acht uur - vraag me niet wat er gebeurt als je 'm een nachtje vergeet af te zetten. Gruwelijke gevolgen ongetwijfeld.
Andere dingen die ik nog moet afvinken op mijn deca-lijstje: een watervalletje voor in de living, een samurai-zwaard aan de muur, en een miniatuur windmolen in het tuintje aan de voorkant van mijn apartement.

Beginnen, bij het Begin

Het is weer ijskoud geworden. Vorige week was het nog lente alom, maar sinds eergisteren zijn de temperaturen weer gevallen als een baksteen, en gisterenavond en vanochtend sneeuwde het. Jawel, sneeuw - in hartje Londen. Ik vergeet steeds weer te snel hoe ik niet tegen de kou kan. Ik word er bijzonder humeurig van.
Toen ik L twee jaar geleden probeerde uit te leggen dat het leukste aan de kou is dat je de warmte leert apprecieren, grinnikte ze even. Zoals je grinnikt wanneer je het gevoel hebt dat iets als grap bedoeld is, maar je er toch niet erg zeker van bent. Ze begreep er natuurlijk geen snars van, in bikini op het strand in Rio, met als koudste herinnering een winternacht ergens halverwege de jaren 90, toen de temperaturen kelderden tot 16°. Inderdaad, Celsius.
Dit jaar ging zij voor het eerst door de Noord-Europese seizoenscyclus. Je warm induffelen en langzaam maar zeker depressief worden zonder dat je het zelf doorhebt. Vooral na het feestgedruis eind december. Januari, februari, een zwart gat waarin je jezelf verliest, en waar je je doorsleept in winterslaap modus. En dan die eerste zonnestralen in maart. Het is nog fris, maar de zon op je vel warmt je alsof het je eerste keer buiten is. Ze zei: "ik snap nu wat je bedoelde, toen op het strand."
Bon, als je het mij vraagt, geef ik toch de voorkeur aan 25 tot 35° het ganse jaar door ZONDER winterslaap. Die ene namiddag lente-extase lever ik er graag voor in. Zeker als het naderhand weer ijskoud wordt!

Ik werk momenteel voor Capgemini - ben een goeie maand geleden gedeserteerd van Axon. Zit nu op project bij TfL (Transport for London), het paradepaardje van burgemeester Ken Livingstone dat alle trein-, metro-, bus- en rivierboot-diensten verzorgt in Londen. Het gebouw staat bovenop Blackfriars Station, vlak naast de Thames, dus het panorama is wel mooi met de rivier en the London Eye (foto), maar ik kan er zo niet van genieten want ik zit aan de andere kant van het kantoor. Al wat ik zie is een tiental consultants met een sandwich, starbucks koffie en een banaan aan hun pc.
Ik ben benieuwd of ik deze keer mijn blog in gang kan houden; ik heb er in elk geval wel zin in, en met een camera in mijn pda kan ik het nu wat makkelijker opsmukken dan voordien ... stay tuned for more ...

De Kleren van het Lijf

http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/6106500.stm

Kort gezegd, op het einde van de ramadan werden in hartje Cairo verscheidene vrouwen de kleren van het lijf gescheurd. De vrouwen waren zowel gesluierd als ongesluierd, en konden enkel ontsnappen met behulp van winkeliers en taxi-chauffeurs.
Lijkt wel alsof de laatste dagen van de seculiere staat Egypte geteld zijn, het regime verliest in een sterk gelovig moslimland als Egypte al zijn geloofwaardigheid als het zijn eigen burgers niet kan beschermen - een uitgelezen kans voor fundamentalisten om dat regime aan te vallen, zeker als dit niet snel ophoudt. En een democratisch alternatief is er natuurlijk niet, jarenlang doodgedrukt door de dictatuur ...